خواه بدون عینک و

خواه بدون زمین چمن

تنها کلاه سرم باشد

کافی است تا بخواهم

توپ شانس خودم را

بندازم به چاله ی اتشفشانی

که اون ور این جغرافیا قایم شده است.

جایزه ی گلف رامن می برم

خواه با تی شرت روشن و

شلوارک راه راه وکفش light land

خواه با همکاری خداوند.

جایزه ی گلف را من می برم

تنها نماینده ی آسمان این ور مدیترانه ی شرقی.

زنم می گوید

جمع کن بابا

این قرتی بازیها

مال بچه های نئواورلئان

است و اوکلاهاما

جایزه ی گلف را

به رقیبم هدیه می دهم.

انجیری به دهانم بگذار

وترانه ای بر لب هام .

رخوت دانستن را

                        به حافظه ای می سپرم

که به کبریت شادمانی ام

گر می گیرد.